Rzygam szkołą

Nie sądziłam, że to powiem. Nie teraz. Ale ile można to dusić?

Od drugiego września zaiwaniam na wieczornym bezpłatnym etacie pt. "odrabianie lekcji". Gimnastyka dla ciała i oczu, ponieważ jak nie okrągły stół w salonie to biurko u małych albo stół kuchenny, a ty zapuszczaj żurawia znad garów, laptopa czy sterty prania do powieszenia, jak progenitura przekręci polecenie. O gimnastyce umysłu nie wspomnę. Z drugoklasistą wykład o latarni na Faros, z gimnazjalistką dyskusja  o pierwiastkach i związkach chemicznych, a z czwartoklasistą wykazać się musisz wiedzą ze wszystkich przedmiotów.

Czwartoklasista mnie dobija. Właściwie to nawet nie wiem, czy on, czy reforma. Czy czwarta klasa sama w sobie i młodego trudne wdrażanie się. Czy nowi nauczyciele, nowe wymagania, codziennie prace domowe z każdego przedmiotu. Czy uwagi w dzienniczku za "brak notatki z lekcji". Czy trzy jedynki z plastyki za niewykonane prace. I tak jak te braki notatek przełknęłam, tak plastyki nie. Nie, nie, nie kupuję i basta! Ponieważ młody, syn artysty profesjonalnego, jakkolwiek by nie było, odmówił odwzorowywania prac z podręcznika. Jedyny przedmiot, który ma wyzwolić kreatywność, pozwolić wyobraźni zaszaleć, stał się kolejnym etapem przerabiania dziecka na szarą, bezkształtną masę.

Posłałam magistra sztuki, by zawalczył o syna. Nie wierzył moim podejrzeniom, ale w starciu oko w oko z panią od plastyki szybko ustalił front i twardo obstawał przy swoim. Znaczy, przy naszym.

Z jednej strony ja nauczycieli rozumiem. Reforma programowa zakładająca liniowy schemat edukowania mnie też mierzi i doprowadza do nerwowych drgawek. Wprawdzie spawia wrażenie solidnie opartej na filozoficznej myśli, że nigdy nie wchodzi się drugi raz do tej samej wody, ale nie daje możliwości powrotu do raz zrealizowanej partii materiału. A czy można uczyć się nie powtarzając? Nie utrwalając? Nie robiąc przerw dla higieny umysłu? Dawniej uczyliśmy się na schemacie spiralnym, tzn. pewne partie materiału powtarzały się kilkakrotnie w ciągu 12 lat nauki. Mogło to być nużące, można było popaść nauczycielską  rutynę, bo jeśli ktoś gdzieś coś zaniedbał, to dało się to jeszcze po drodze zacerować. Teraz już nie. I trzeba się sprężyć. Dotyczy to przedmiotów egzaminacyjnych, oczywiście. A jak traktować przedmioty artystyczne? To powinien być czas na twórczą ekspresję - owszem, w jakieś solidne teoretyczne ramy ujętą - ale jednak to na lekcjach muzyki i plastyki jest miejsce i czas na ujście emocji.

Podobnie z lekcjami WF - sprawdziany, ocenianie - ludzie! Litości! Życie to nie jedno wielkie pasmo udręk, stawiania pod ścianą, oceniania - nie czyńmy sobie sami tego piekła.

Żeby się czegoś nauczyć, trzeba chcieć. Żeby chcieć, trzeba się tym interesować. Nie każdy ma duszę wrażliwca, nie każdy ma iskrę Bożą, ależ do jasnej cholery, każde dziecko potrafi wyrażać emocje rysunkiem czy malarstwem. Niech to będą bazgroły, mazy, chlapy, ale gdy noszą tytuł: "Moje wakacje", "Spacer z psem", "Mój przyjaciel" - skupiają uwagę widza i otwierają przed nim szerokie pole interpretacji.  Jeśli w klasie trafi się początkujący Picasso, na pewno też będzie umiał się odnaleźć. Jeśli się trafi mój syn, to namaluje swój świat swoimi barwami, ponieważ lubi to robić. A przynajmniej lubił do tej pory. Bo sztuka i muzyka to coś osobistego. Coś ze środka. Musi najpierw wypłynąć, żeby potem można to było kształtować. I jeszcze jedna ważna rzecz: tego nie da się przedstawić na osi liczbowej.