Gender - jestem za, a nawet przeciw

gender4

Jubileuszowy wpis, ponieważ setny. I tak się złożyło, że dotyczyć będzie sprawy tak bardzo ważnej, że wcale nie będzie brzmiało dziwnie, jeżeli kiedyś powiem "Sto razy wam o tym mówiłam".

Historyjka z pracy:

- Jak będziesz wypełniać kwestionariusz, nie zapomnij zadeklarować się w sprawie gender (kwestionariusz jest po angielsku, stąd ten mój wredny żart).

- Yyyy...???

- Płeć masz wpisać!

Po wypełnieniu:

- A co to tak w ogóle jest ten "gender"?

I tym pytaniem kolega zdobył moje serce raz na zawsze. Chciał wiedzieć. A wyjaśnienie jest tylko z pozoru łatwe.

"Gender" brzmi obco i niepokojąco. Podobnie jak dla mnie jeszcze do niedawna "longboard", a kiedyś dla wielu na pewno "psychologia", "promieniowanie" oraz inne słowa, które trudno skojarzyć z czymś, co znamy. Dlatego wcale mnie nie dziwi fakt, że wystarczy rzucić to hasło, by wyrósł między rozmówcami mur.

Zacznę najprościej i po ludzku, czyli od skojarzeń. "Gender" łopatologicznie to przeciwieństwo do "uniseks". Czyli podkreślenie, że RODZAJ (inaczej "płeć")  ma znaczenie. Tylko, że "gender" to nie jest to samo co "sex" - są to dwa angielskie słowa oznaczające "płeć", ale na różnych poziomach.

Jestem anglistką, więc gender to moje poletko. Oznacza "RODZAJ". Rodzaj gramatyczny na przykład - czyli "ona", "on".  W angielskim ilość słów, w których rozróżnia się rodzaj gramatyczny jest proporcjonalnie niewielka. W polskim każdy rzeczownik ma "płeć" - męską, żeńską lub nijaką. Zostawmy rodzaj nijaki, skupmy się na pozostałych - i oczywiście w języku naszym ojczystym. "Mama", "córka" - są w oczywisty sposób rodzaju żeńskiego, ponieważ wiemy, że wyrazy te oznaczają osoby płci żeńskiej. "Tata", "syn" - są naturalnie - męskiego, ponieważ oznaczają osoby płci męskiej. Ale jeżeli weźmiemy pod uwagę rzeczowniki takie jak "męskość" (gramatycznie rodzaj żeński, ale znaczenie wyrazu sugeruje wręcz coś przeciwnego) czy "jajnik" (gramatycznie rodzaj męski, a wyraz oznacza żeński organ płciowy) - sprawy się komplikują. Podobnie jest w życiu. I stąd ten straszny "gender".

Gender to pojęcie ról, zachowań i atrybutów  związanych z płcią. To społeczny przekaz kulturowy, w którym zawarte są pewne wytyczne. Wytyczne te mogą kolidować, niestety, z naszą tożsamością, indywidualnością oraz potrzebami. A potrzeby i tożsamość budujemy od najwcześniejszych etapów życia. Piszę "my", ale mam na myśli nasze dzieci. Prosty przykład, z czym zmagają się tzw gender studies: wasze dziecko przynosi zaproszenie na urodziny do koleżanki. Od razu kupujecie lalkę Barbie, czy dzwonicie do mamy/taty jubilatki i pytacie, czym dziecko się interesuje? A jeśli na urodziny zaprasza kolega?

https://www.facebook.com/Kurzojady/photos/a.355405654594159.1073741825.355345267933531/509159482552108/?type=1

"Wiązanie Helenki" - K. Hoffmanowa, 1823, książeczka dla trzylatków


Wiązanie Helenki 1823 - Hoffmanowa

Komentarze

  1. ~Aneta4 września 2014 06:24

    Bardzo dziekuje za to wytlumaczenie, rzeczywiscie mozna sie pogubic.

    OdpowiedzUsuń
  2. ~moje-waterloo4 września 2014 07:42

    Teraz już tłumaczę od razu, bo w pewnym momencie się zorientowałam, że część osób się jeży z powodu niezrozumienia. A gdy się wyjaśni, to nie mają nic przeciwko :)

    OdpowiedzUsuń
  3. mamaszóstki4 września 2014 11:42

    Ja na ogół tłumaczę. Tylko na blogu tak od tyłu się zabieram :D Już mię ukryty krytyk zaczął strofować, że piszę "powierzchownie i pokrętnie". A uprzedzałam przecież, że się będę publicznie obnażać. Z poglądami ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. mamaszóstki4 września 2014 11:43

    Kto pyta, nie błądzi, a kto nie pyta, ten czyta ;)
    Żeby nie błądzić :)

    OdpowiedzUsuń
  5. ~olguska6 września 2014 16:25

    z denger kojaży mi się taka scenka która często pojawia się mi ma ćwiczeniach z pacjentami kiedy jest ćwiczenie " piesek robi siusiu" (klęk podparty i noga ugięta do boku) co nie którzy dowcipni panowie mówią że tu są też i suczki(kobiety) a one inaczej siusiają zawsze na takie coś mówie że denger w modzie i nie ma znaczenia bo w tym ćwiczeniu wszyscy jesteśmy psami:p

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

W rankingu

Nie jest łatwo znaleźć się w rankingu wśród najlepszych uczniów/studentów. Mamaszostki musiała czekać z tym do studiów. Najstarsza z Szóstki - do gimnazjum. Młodsza - do wyników sprawdzianu szóstoklasisty. A kiedy nauczyciele gratulują - z jednej strony radość, duma, szczęście - a z drugiej wdzięczność dla wszystkich, którzy się do tego przyczynili. Bezpośrednio lub pośrednio, kiedy rodzice wredni byli. Babci. Prababci. Ciociobabci. Nauczycielom. Oraz wszelkim okolicznościom przyrody i nie tylko. Nad motywacją panów pracujemy rodzinnie. Wszystko przed nami.
Czytaj więcej

Jeszcze jeden żonkil, czyli ... gdybym znała Kadisz

To miał być prawie zwykły piątek, jeżeli "zwykły" może oznaczać dzień w tygodniu pracy, kiedy mąż wyjechany na obczyznę, a w ciągu doby udało mi się nawet przespać z 5 godzin, ustalić plan dnia i posiłków oraz kto kogo odbiera ze szkoły, a także skonsultować wyniki w nauce najmłodszych z wychowawczyniami. Ale mimo wszystko miał być zwykły, czyli zaplanowany i zrealizowany od A do Z, choć wiadomo, że to utopijne założenia. Przede wszystkim w plan wplotły się nowe wątki, jak choćby zakupy na Allegro, przez które znalazłam się na Muranowie, gdzie prawie zawsze tracę orientację. I właściwie od tego, co skłoniło mnie do zakupu tych kilku tomów, które leżą przede mną, powinnam była zacząć. A nawet jeszcze wcześniej, ponieważ na Karmelickiej, róg Anielewicza (dawnej Gęsiej) pojawiłam się po to, by odebrać zakupione wcześniej książki. Jedną z nich nabyłam w przypływie emocji po długiej rozmowie z A. poznaną w fejsbukowej grupie "Polska, Polonia, cały świat", gdy okazało si...
Czytaj więcej

Szkoła - młódź cierpi na tem

Obraz
Ciąg dalszy zmagań ze szkołą przyprawię szczyptą Mickiewicza - cytatem wciąż aktualnym: (...) Co dzień postrzegam, jak młódź cierpi na tem, Że nie ma szkół uczących żyć z ludźmi i światem. (...) - A. Mickiewicz, Pan Tadeusz   Nie ma lekko, gdy chodzi o szkoły. Tak jak w maju i czerwcu po kilkunastu tygodniach walki z oporem materii jaką jest młodych podejście do szkoły jestem wrakiem człowieka, tak w grudniu powtarzam jak mantrę "Niech już wreszcie będą święta". Może powinnam zrobić sobie dobrze i olać, pomyśleć - młodych nauka, ich życie, ich sprawa - ale jakoś nie potrafię. Może powinnam zmusić się do przyjęcia wersji grona pedagogicznego "Leniwa/leniwy, nie uczy się, odpływa na lekcji" - ale pamiętam swoje szkolne lata i lekcje, na których odpływałam: nudne były lub niezrozumiałe. Może powinnam przyjąć wersję młodzieży: "Pani/pan co innego mówi  do nas w szkole, a co innego do rodziców", ale sama dzieckiem w kolebce będąc próbowałam łeb urwać pedagogic...
Czytaj więcej